Konuşma ve Suskunluk Arasındaki Derin Bağlar ve Farklılıklar

Konuşmanın ve Suskunluğun Gizemli İlişkisi

Bir zamanlar, gençlik yıllarımda, konuşmak ve susmak arasındaki bu iki temel iletişim biçimini ölüme ve yaşama benzetirdim. Birinin olmadan diğerinin var olması mümkün değil gibi görünüyordu. Bu ikili, birbirini tamamlayan, ayrılmaz parçalar gibiydi. Ancak zamanla, içsel dünyamın derinliklerine indikçe, düşündüğümü, içten içe konuştuğumu fark ettim ve bu başlangıçtaki benzetmeden uzaklaştım. Artık anladım ki, konuşmak ve susmak aslında birbirlerine çok benzeyen iki güçtür. Üretkendirler, gelişimin ve dönüşümün temel taşlarıdırlar.

Başkalarıyla değil, kendi içimizle yaptığımız bu içsel diyalog, dışarıdan suskunluk gibi görünse de, aslında büyük bir düşünsel yolculuğun ifadesidir. Bu içsel göç, insanın kendisiyle yaptığı derin bir iletişimdir ve bu süreç, dışarıdan sessizlik gibi görünse de, iç dünyamızda canlı ve dinamik bir hareketlilik yaratır. İnsan içsel dünyasında değiştiğinde, dünyaya bakış açısı da değişir. Bu dönüşüm, çevremizdeki insanları da etkiler; çünkü içsel gelişim, dış dünyayı da şekillendirir. Jung’un sözleriyle, “Karşımızdakinde bizi etkileyen her şey, kendimizle ilgili bir ipucudur.” diyerek, içsel konuşmanın ve sessizliğin, aslında kendimizle kurduğumuz en önemli bağ olduğunu vurgular.

Birçok kültürde, belki de en bilinen örnek, Paulo Coelho’nun “Simyacı” eserinde karşımıza çıkar. Bu roman, içsel yolculuğun ve kendi özümüzle buluşmanın hikayesidir. Belki göçün sonunda, kendi iç dünyamızda bir vuslat yaşarız, ya da varoluşsal, duygusal ve düşünsel bütünlüğümüzün anahtarını buluruz. Ancak, hepimiz farkındayız ki, en özgür ve üretken iletişim biçimleri, içimizde, kalbimizin derinliklerinde yaşanır. Dışarıdan suskun görünmek, aslında büyük bir güç ve özgürlük simgesidir. Konuşmak ve susmak, her ikisi de insana ait yüksek değerlerdir; varoluşumuzun önemli armağanlarıdır. Her ikisinin de temelinde, insanın doğuştan gelen hakları ve gereksinimleri yatar.

Suskunluğun kendi dilini ve anlamını taşıdığına inancım tamdır. Filozof Wittgenstein, “Eğer konuşmak mümkün değilse, susmak en doğru yoldur” diyerek, içsel bilgelik ve anlayışa vurgu yapar. Heidegger ise sessizliği, varoluşun temel taşı olarak görür ve “Düşüncesizliğin bile bir anlamı vardır” diyerek, sessizliğin derin anlamını ortaya koyar. Yunus Emre’nin dizeleri beni her zaman etkiler: “Edebim el vermez edepsizlik edene, susmak en güzel cevaptır edebi elden gidene.” Bu sözlerde, içsel duruşun ve suskunluğun yüceliği yansır.

Felsefenin ve düşüncenin önde gelen isimlerinden Michel Foucault, konuşmayı sadece bir özgürlük değil, aynı zamanda bir güç ve mücadele alanı olarak görür. Ona göre, iktidar yapıları, neyin söyleneceğine ve neyin susturulacağına karar verirler. Bu bağlamda, kadınlar, işçiler, sömürülen halklar ve LGBTQ+ toplulukları gibi ötekileştirilen gruplar, susturulmaya çalışılır. Konuşmak, tarih boyunca devrimlerin, özgürlük mücadelesinin ve direnişin ana unsuru olmuştur. Bu sessiz çığlıklar, umut ve sevgi dolu anlatımlarla, insanoğlunun varoluş mücadelesinin temelidir. Ayrıca, susma hakkı ve özgürlüğü de, insanın en temel haklarından biridir. Elbette, susmak da, bazen güçlü bir iletişim şeklidir ve derin anlamlar taşır.

Danışmanlık ve psikoterapi alanında ise, suskunluğun çok özel bir yeri vardır. Burada, danışanın susma hakkı, onun duygularını ve iç dünyasını koruma güvencesidir. Susmak, bazen en etkili ifadedir; dil susar, ama beden ve yüz ifadeleri, gözler ve hareketler, derin mesajlar iletir. Yazının bile kendi dili ve anlamı vardır. Her ne kadar yazmak ve taklit etmek mümkündürse de, gerçek anlamlar, anlayanların kalbinde saklıdır. Bu nedenle, suskunluk, toplumsal iradeye karşı direnç ve geçmişin gölgelerine karşı bir savunma biçimidir. İçeriden gelen bu sessizlik, bazen en güçlü anlatımdır; hem kendimize hem de başkalarına, özellikle de otorite ve geçmişin karanlık güçlerine karşı bir direniş gösterisidir.

İçsel konuşma ya da sadece susmak, her ikisi de, ruhumuzun derinliklerindeki duyguları ve düşünceleri ortaya çıkarmanın yollarıdır. Konuşmak, kendimizi ifade etmenin en etkili yolu iken, susmak da, bazen en derin anlamları barındırır. Bu iki eylem, bastırılmış duyguları serbest bırakır, iyileştirici güçleri harekete geçirir. İnsan, kendini ve dünyayı anladığında, dönüşüm başlar. Başlamak zorunda kalır; unutmaya çalışmak kadar, içsel seslerimizi duyup, onları anlamak ve kabul etmek de, iyileşmenin anahtarıdır. Varoluşun en temel noktası, konuşma hakkının kısıtlandığı anlarda, susma özgürlüğünün tüm gücüyle haykırmasıdır. İşte, bu iki iletişim biçimi, insan ruhunun en derin, en özgür ve en güçlü ifadeleridir.